POEZI NGA SURI ZOGU

164

HË, BESO PO DESHE

M’gënjeve një herë veten s’e fajsova,
T’dija burr me vlerë, ndaj unë të besova
Më gënjeve prapë, ah, ç’ma bëre mirë,
Se vetë u tregova budalla me brirë
Ndaj dhe ju, o njerëz, mos besoni shumë
Se do t’përfundoni budallenj si unë.

E bukura rini

Je ti, rini, e thjeshtë si thjeshtësia,
Je e dashur ti si vetë dashuria,
E ëmbël dhe e bukur si vetë bukuria,
E vrullshme, shpërthyese si vetë stuhia.

Tek ti ndizet flakë zjarri i dashurisë,
Ti zgjat përjetësisht dorën e miqësise.
Je plot besim në veten tënde e thua:
“Vetëm unë jetoj, ja shikoni mua!”.

Hidhërimi dhe brenga ty të kanë hije,
E hedh vallen ti me hap nusërie,
E çan rrugën ti me dorë burrërie,
E sheh t’ardhmen ti me ndjenjë krenarie.

Në rrugët e jetës edhe pse ndjen dhembje,
Shpresa e besimi janë në mendjen tënde,
Forca, bukuria të shihen në sy,
Të ardhmen e ndritur ke përpara ti.

Mos u perbalt në llumin e kësaj bote,
Shih të ardhmen tënde veç te shpresa jote,
Dlirësia jote nuk duhet të zhgërryhet,
Pastërtia jote s’duhet të përlyhet.

Hidhe vallen hidhe, vallen arbërore,
Me pleq e fëmijë kapur dorë për dore,
Këndoje me zjarr këngën e lirisë
Te ushtojë kudo anë e kënd Shqipërisë…

Ujkun e bëjnë bari

S’kishte ndodhur kjo çudi,
Ujkun ta bëjnë bari.
U mblodh fshati mu te rrapi
I kish zënë i madhi hall,
Ish bërë puna lesh arapi
S’i çonin delet në mal.

Folën gjatë e diskutuan
Për të gjetur një bari,
Por asnjeri nuk pranonte
Të shkonte me bagëti.

U ngrit njeri andej nga fundi:
Më degjoni, kam një mendim,
Meqë s’ ka bari katundi
A çojmë ujkun n’ vendin tim?

Ju them kështu, mos u çuditni,
Ujku s’është siç ish më parë,
Nuk i ha më delet tona
Është bërë “qingj” e mjaft i mbarë.
Ujku që rrinte mënjanë,
Lëpiu buzët me kënaqësi,
U ngrit menjëherë në këmbë
Dhe foli me përulësi:

-Ju o njerez mos u zini,
Hiç merak ju të mos kini,
Delet ua ruaj unë,
Jam i zoti për këtë punë
Më dëgjoni, o njerëz të mirë,
Unë një gjë po ju premtoj
Sa t’jem gjallë e deri sa t’ vdes
Bagëtinë do t’jua mbroj.

E vendosën më në fund
Ujkun ta bënin bari,
Ashtu t’ lodhur u shpërndanë
Edhe shkuan në shtëpi.
.
I kenaqur bari ujku
Në kullotë delet i çoi,
Shkuan ditë dhe gjë nuk ndodhi,
Kjo fshatarët i gezoi.

Por një ditë ndodhi kërdia,
S’erdhen delet në shtëpi,
Ujku i shtyrë nga babëzia
T’gjitha delet i kish gri.

O ju njerëz të trullosur,
Po si more ju lanë mendtë?
Po pse more të marrosur
E vutë ujkun t’ ruajë dhentë?

E harruat thënien e mençur
Që në shekuj ka udhëtuar,
Ujku qimen e ndërron,
Zakonin s’e ka harruar?